środa, 25 maja 2011

Studenckie RPG

Znalezione dawno temu w internecie.


Bestariusz: kolosy, laborki, egzaminy
Klasy: student
Klasy prestiżowe: wykładowcy, laboranci

Za zabicie laborki i kolosa są punkty doświadczenia.
Za zabicie wielkiego bossa, czyli egzaminu, najwięcej punktów i awans na wyższy poziom
Zamiast magicznych przedmiotów, wpisy do indeksu.

niedziela, 15 maja 2011

Pierwsza nagroda Grammy dla muzyki z gier komputerowych


13 lutego 2011, po raz 53 odbyło się rozdanie nagród Grammy. W kategorii Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s) statuetkę otrzymał utwór Baba Yetu. Jego kompozytor, Christopher Tin, otrzymał też nagrodę w kategorii Best Classical Crossover Album za album Calling All Dawns. 
Nagroda dla piosenki Baba Yetu to pierwsze Grammy dla utworu z gry komputerowej (utwór pierwotnie znalazł się na ścieżce dźwiękowej do gry Civilization IV). Wygrana w kategorii Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s) miała pewien wpływ na nagrodę Grammy. Po tym zwycięstwie 4 kategorie zostały powiększone o muzykę z gier. Są to:

  • The Music for Visual Media (Motion, Television, Video Game Music, or Other Visual Media)
  • Best Compilation Soundtrack for Visual Media (Motion, Television, Video Game Music, or Other Visual Media)
  • Best Score Soundtrack for Visual Media (Motion, Television, Video Game Music, or Other Visual Media)
  • Best Song Written for Visual Media (Motion, Television, Video Game Music, or Other Visual Media)


Jak stwierdził Inon Zur (kompozytor ścieżki dźwiękowej do takich gier jak: Fallout: New Vegas, Syberia II, Dragon Age II czy Icewind Dale II): 
"Games today are a huge part of the entertainment industry and the music scores being created for them are very unique sounding in many cases compared to film. I believe that music for games has to take its own place from other genres to gain respect by the mainstream audience and the GRAMMY category will help achieve this."
Zdaniem Billa Freimutha (Recording Academy Vice President of Awards):
"The Academy and the entire music industry recognize the value of video game music and what an interesting and unique art form it is. It’s been proven more and more each year with top name artists, top composers and leading orchestras working in this medium." 

sobota, 14 maja 2011

O pracy concept designera słów kilka, czyli artykuł na podstawie spontanicznego wywiadu z panią Iwoną Tamborską

Założenie niniejszego bloga łączy się z pewnym ciekawym wydarzeniem.
Gdy niesione nieziemskim wprost zachwytem dla techniki świata tego - wśród salw śmiechu – zawzięcie dyskutowałyśmy o tym, co zamierzamy w blogu tym umieścić, w pewnym momencie zostałyśmy „sprowadzone na ziemię” subtelnym „Przepraszam…”.
Pierwsza myśl: byłyśmy za głośno w strefie ciszy. Już miałyśmy wyartykułować szczery zamiar postanowienia poprawy, gdy tymczasem, właścicielka tego przemiłego głosu wyraziła zainteresowanie tematyką naszego bloga. Początkowo, nieco podejrzliwie, później – z coraz większym zdziwieniem, słuchałyśmy słów tej osoby. Parę chwil później nasze szczęki miały uderzyć z głuchym łoskotem o podłogę, a oczy rozszerzyć się w niemym podziwie: tuż obok nas siedział nie kto inny, jak concept designer we własnej, damskiej osobie! Concept designer, czyli ktoś, kto zajmuje się wymyślaniem i tworzeniem fabuły, postaci, elementów otoczenia, które później wprowadzane są przez grafików do gry. Oto siedziała naprzeciwko nas kreatorka wirtualnego świata! Postanowiłyśmy skorzystać z proponowanej pomocy i przeprowadzić wywiad. Po przestawieniu mózgów w tryb on-line, osaczyłyśmy nieszczęsną mistrzynię z kartką i długopisem.

          Pani Iwona Tamborska, świeżo po odbyciu praktyk w polskiej firmie, dostarczającej na nasz rynek wirtualnych źródeł rozkoszy dla graczy – Vinci Games, opowiedziała nam co nieco o procesie tworzenia gier komputerowych, atmosferze pracy w grupie i odrobinę specyficznych wymaganiach gatunku Gracz polski.
Otóż, powstawanie gry rozpoczyna się w momencie, gdy pojawia się pomysł lub zapotrzebowanie na jej określony rodzaj. Concept designerzy otrzymują odgórną wizję albo raczej zarys treści gry i wówczas przystępują do dzieła. Każdy z zespołu zajmuje się osobnymi elementami przyszłego świata gry: jedni tworzą bohaterów, inni krwiożercze bestie, a jeszcze inni tło i otoczenie. „Burza mózgów” i samodzielna analiza otrzymanych wskazówek, a przede wszystkim nieograniczona wyobraźnia przyczyniają się do powstania każdej gry.
Pani Iwona przyznaje, że najtrudniejszym zadaniem, z jakim concept designerom przyszło się zmierzyć, było rysowanie przedmiotów wpasowujących się w futurystyczne środowisko: „Trudno przecież sobie wyobrazić, jak na przykład mógłby wyglądać pisuar w dwieścietysięcznym  którymś roku”.
Ciekawie wygląda również praca nad tworzeniem potworów. Po otrzymaniu opisu bestii, choćby nawet najmniej logicznego (lub po prostu absolutnie bezsensownego z naszego punktu widzenia), concept designer musi wymyślić „jak to ugryźć”, co nieraz jest zadaniem ekstremalnie trudnym. Spróbujcie bowiem wyobrazić sobie potwora, który ma „oko na ¾ głowy, przy czym musi być ślepy” albo „mały otwór gębowy, z którego zwisają 3 języki”. Tym bardziej, że niektóre mają być „brutalne” lub obrzydliwe, a inne na przykład „słodkie”. Na tym problem się jednak nie kończy. Pani Iwona mówi, że nieraz trzeba narysować nawet tysiąc wersji danej gry, bo - mimo że otrzymane wskazówki są czytelne i brzmią: „gra odbywa się w kosmosie” i „ma być brutalnie” - nie każda wersja podoba się szefostwu. To na pewno tłumi pierwotny zapał twórczy.
Następnie zadałyśmy pani Iwonie pytanie, czy concept designerzy są zadowoleni z rezultatów przeniesienia ich rysunków do właściwego świata gry. Podobno też różnie z tym bywa: początkowo najczęściej przywiązuje się wagę do szczegółów (wtedy artysta nieraz nie może znieść widoku kreatury, stworzonej przez grafika na podstawie jego rysunku), później, często z braku możliwości reakcji, przychodzi obojętność. Grę tworzy wielu ludzi, często powstaje ona w pośpiechu, stąd nie zawsze udaje się przeforsować swoje zdanie.
Ponadto wymagania graczy rosną i to one przede wszystkim mają wpływ na kształt gier (rynek rządzi się swoimi prawami). Świadczy o tym fakt, że w pierwotnej wersji gry główny bohater miał być przysłowiowym „chuderlawym intelektualistą w okularach”, ponieważ jednak przeważnie gracze wolą umięśnionych „skurczysynów”, trzeba było stworzyć hybrydę, z przeważającą liczbą cech „pakera”. Czyżby psychologowie mieli rację, że stajemy się coraz bardziej brutalni?
Kończąc rozmowę, pani Iwona stwierdziła, że nie będzie grać w grę, w której tworzeniu uczestniczyła, gdyż jej zdaniem, zawiera ona zbyt dużo przemocy. Przyznała, że najlepiej czuje się w środowisku czarodziejek, paladynów, smoków, goblinów i innych stworzeń świata RPG/ Fantasy.

Pozdrawiamy panią Iwonę i trzymamy kciuki za to, żeby następna gra, której tworzeniem się zajmie, była osadzona w tych właśnie realiach. :)

          Podobny zbieg okoliczności zdarza się wyjątkowo rzadko, ale nasze przypadkowe spotkanie pokazuje, iż dosłownie obok nas istnieją ludzie z pasją, którzy są tak otwarci, że potrafią szczerze i bezinteresownie dzielić się z innymi swoją wiedzą i służyć pomocą.

Dziękujemy bardzo pani Iwonie za tę interesującą rozmowę!

piątek, 13 maja 2011

Przemyślenia Maxa Payne'a, czyli jak odnaleźć sens życia. ;)


 There was something disturbingly familiar about the letter before me. The handwriting was all pretty curves.
"You are in a computer game, Max."

 The truth was a burning green crack through my brain. Weapon statistics hanging in the air, glimpsed out of the corner of my eye. Endless repetition of the act of shooting. Time slowing down to show off my moves. The paranoid feel of someone controlling my every step.

I was in a COMPUTER GAME.

Funny as hell, it was the most horrible thing I could think of.

sobota, 7 maja 2011

Potrzebował odłączyć się na chwilę od reszty świata, potrzebował zagrać. Był dumny z tego, że przeszedł wszystkie szczeble ewolucji w tej dziedzinie - od ZX Spectrum i Atari z grami wgrywanymi z kaset magnetofonowych, przez C64 i Amigę z dyskietkami, po pierwsze komputery PC z zielonkawym monochromatycznym monitorem i w końcu dzisiejsze maszyny, które w milionach kolorów i w czasie rzeczywistym rysowały przed nim na monitorze alternatywne światy. Był pewien, że coraz doskonalsze gry z coraz lepszymi fabułami staną się wkrótce elementami kultury na równi z powieściami Dana Browna i filmami Spielberga. Co prawda świat gier nie doczekał się jeszcze swojego Imienia Róży ani Amadeusza, ale to tylko kwestia czasu. Zwykle grał w przygodówki i taktyczne gry akcji, ale dziś miał ochotę zostać jedynym sprawiedliwym na tropikalnej wyspie, gdzie bardzo zły doktor prowadził bardzo złe eksperymenty genetyczne, korzystając z ochrony bardzo złych najemników. Gdyby uczestnicy procesów zdawali sobie sprawę, czym zajmuje się wieczorami wyniosły, zupełnie siwy mimo swoich trzydziestu sześciu lat, nienagannie ubrany prokurator... Śmiać mu się chciało za każdym razem, kiedy włączał komputer.
Miłoszewski Z., Uwikłanie, Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2008, s. 58-59.

Odczucia prokuratora Teodora Szackiego, bohatera powieści Uwikłanie, nie są obce graczom. Czasami lepiej nie przyznawać się do swojego hobby i w ten sposób nie narażać się na bycie traktowanym jak zbrodniarz in spe. Zapewne wiele osób traktuje gry komputerowe jako bezmyślną rozrywkę i sposób marnowania (jakże cennego) czasu. Media nie polepszają obrazu gier. W programach informacyjnych słyszy się o masakrach, których sprawcy grali w gry. W jednym z odcinków serialu Na dobre i na złe do szpitala trafia babcia, którą wnuczek dźgnął nożem, ponieważ nie odróżniał świata wirtualnego i realnego (twierdził, że babcia ma jeszcze kilka żyć). 

Należy zauważyć, że gry są obecnie ważną częścią kultury. Niektóre pozycje bez większego wahania określiłabym mianem sztuki, jak na przykład The Path autorstwa Tale of Tales. Gra nazywana jest współczesną wersją Czerwonego Kapturka. Warto wspomnieć o celach studia Tale of Tales. Jak sami piszą:
The purpose of Tale of Tales is to create elegant and emotionally rich interactive entertainment. We explicitly want to cater to people who are not enchanted by most contemporary computer games, or who wouldn’t mind more variety in their gameplay experiences. For this purpose, all of our products feature innovative forms of interaction, engaging poetic narratives and simple controls.




Screenshoty  z gry The Path - żródło: http://tale-of-tales.com/ThePath/

Nie można traktować elektronicznej rozrywki jako narzędzia szatana. Wiele gier ma pozytywny wpływ na użytkowników. Po pierwsze muszę  wspomnieć o możliwości nauki języków obcych, jaką daje granie w oryginalnej wersji językowej. Mówiąc o innych zaletach, warto odwołać się do wyników badań Jayne Gackenbach, pani psycholog z Uniwersytetu im. Granta MacEwana w Kanadzie: 
Ludzie, którzy potrafią świadomie śnić jak i gracze cechują się lepszą orientacją przestrzenną i są mniej podatni na chorobę lokomocyjną. To co ich łączy to także zdolność do dużej koncentracji, świadomie śniących przy medytacji, a graczy przy pokonywaniu kolejnych wirtualnych wrogów.
Gracze odczuwają w snach mniejsze zagrożenie, albo wręcz sami je stanowią - są obiektem, które je powoduje. Innymi słowy, straszny scenariusz snu staje się dla gracza raczej perspektywą możliwości gry z tym scenariuszem. Gracze w swoich snach są bardziej agresywni, zamiast uciekać przed zagrożeniem, podejmują z nim walkę. Graczy w swoich snach są też mniej agresywni niż reszta populacji, kiedy już jednak coś ich we śnie zdenerwuje, to agresja wykracza ponad normę.
Gracze częściej wspominali o zjawiskach podobnych do świadomego snu, snów w których widzi się siebie z perspektywy trzeciej osoby, oraz takich, w których są wstanie zmienić przebieg sennych marzeń. Kolejne badania przeprowadzone już nad snem graczy pokazały, że świadome śnienie było powszechne, ale tak naprawdę nigdy nie mieli oni kontroli nad własnymi snami. Gracze często też w czasie snu widzieli wydarzenia z perspektywy pierwszej osoby i przerzucali się na widok spoza własnego ciała. Nigdy jednak nie była to perspektywa odległego świadka.